عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ١ عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ٢ ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ ٣ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ٤ ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ٥ أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ٦ وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ٧ وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ٨ وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ٩ وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ١٠ وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ١١ وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ١٢ وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ١٣ وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ١٤ لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ١٥ وَجَنَّٰتٍ أَلۡفَافًا ١٦ إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ١٧ يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ١٨ وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ١٩ وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ٢٠ إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ٢١ لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابٗا ٢٢ لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ٢٣ لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ٢٤ إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ٢٥ جَزَآءٗ وِفَاقًا ٢٦ إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ٢٧ وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ٢٨ وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ٢٩ فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ٣٠
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا ٣١ حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبٗا ٣٢ وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابٗا ٣٣ وَكَأۡسٗا دِهَاقٗا ٣٤ لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا كِذَّٰبٗا ٣٥ جَزَآءٗ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابٗا ٣٦ رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابٗا ٣٧ يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا ٣٨ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ٣٩ إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابٗا قَرِيبٗا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا ٤٠
وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرۡقٗا ١ وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشۡطٗا ٢ وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبۡحٗا ٣ فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبۡقٗا ٤ فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرٗا ٥ يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ٦ تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ٧ قُلُوبٞ يَوۡمَئِذٖ وَاجِفَةٌ ٨ أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةٞ ٩ يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ ١٠ أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمٗا نَّخِرَةٗ ١١ قَالُواْ تِلۡكَ إِذٗا كَرَّةٌ خَاسِرَةٞ ١٢ فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ ١٣ فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ١٤ هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ١٥
إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى ١٦ ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ١٧ فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ١٨ وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ ١٩ فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ٢٠ فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ٢١ ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ ٢٢ فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ٢٣ فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ ٢٤ فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ ٢٥ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةٗ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ ٢٦ ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا ٢٧ رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا ٢٨ وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا ٢٩ وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ٣٠ أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا ٣١ وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا ٣٢ مَتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ٣٣ فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ٣٤ يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ٣٥ وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ٣٦ فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ٣٧ وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ٣٨ فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ٣٩ وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ ٤٠ فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ٤١ يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا ٤٢ فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ ٤٣ إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ٤٤ إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا ٤٥ كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا ٤٦
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ١ أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ٢ وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ٣ أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ٤ أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ٥ فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ٦ وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ٧ وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ٨ وَهُوَ يَخۡشَىٰ ٩ فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ١٠ كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ١١ فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ١٢ فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ١٣ مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ١٤ بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ١٥ كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ١٦ قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ١٧ مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ١٨ مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ١٩ ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ٢٠ ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ٢١ ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ٢٢ كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ٢٣ فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ٢٤ أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ٢٥ ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ٢٦ فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ٢٧ وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ٢٨ وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ٢٩ وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ٣٠ وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ٣١ مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ٣٢ فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ٣٣ يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ٣٤ وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ٣٥ وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ٣٦ لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ٣٧ وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ٣٨ ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ٣٩ وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ٤٠ تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ٤١ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ٤٢
إِذَا ٱلشَّمۡسُ كُوِّرَتۡ ١ وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتۡ ٢ وَإِذَا ٱلۡجِبَالُ سُيِّرَتۡ ٣ وَإِذَا ٱلۡعِشَارُ عُطِّلَتۡ ٤ وَإِذَا ٱلۡوُحُوشُ حُشِرَتۡ ٥ وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ سُجِّرَتۡ ٦ وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتۡ ٧ وَإِذَا ٱلۡمَوۡءُۥدَةُ سُئِلَتۡ ٨ بِأَيِّ ذَنۢبٖ قُتِلَتۡ ٩ وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتۡ ١٠ وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتۡ ١١ وَإِذَا ٱلۡجَحِيمُ سُعِّرَتۡ ١٢ وَإِذَا ٱلۡجَنَّةُ أُزۡلِفَتۡ ١٣ عَلِمَتۡ نَفۡسٞ مَّآ أَحۡضَرَتۡ ١٤ فَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلۡخُنَّسِ ١٥ ٱلۡجَوَارِ ٱلۡكُنَّسِ ١٦ وَٱلَّيۡلِ إِذَا عَسۡعَسَ ١٧ وَٱلصُّبۡحِ إِذَا تَنَفَّسَ ١٨ إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولٖ كَرِيمٖ ١٩ ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي ٱلۡعَرۡشِ مَكِينٖ ٢٠ مُّطَاعٖ ثَمَّ أَمِينٖ ٢١ وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجۡنُونٖ ٢٢ وَلَقَدۡ رَءَاهُ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡمُبِينِ ٢٣ وَمَا هُوَ عَلَى ٱلۡغَيۡبِ بِضَنِينٖ ٢٤ وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَيۡطَٰنٖ رَّجِيمٖ ٢٥ فَأَيۡنَ تَذۡهَبُونَ ٢٦ إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرٞ لِّلۡعَٰلَمِينَ ٢٧ لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَسۡتَقِيمَ ٢٨ وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ٢٩
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتۡ ١ وَإِذَا ٱلۡكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتۡ ٢ وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ فُجِّرَتۡ ٣ وَإِذَا ٱلۡقُبُورُ بُعۡثِرَتۡ ٤ عَلِمَتۡ نَفۡسٞ مَّا قَدَّمَتۡ وَأَخَّرَتۡ ٥ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلۡكَرِيمِ ٦ ٱلَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ٧ فِيٓ أَيِّ صُورَةٖ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ٨ كَلَّا بَلۡ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ٩ وَإِنَّ عَلَيۡكُمۡ لَحَٰفِظِينَ ١٠ كِرَامٗا كَٰتِبِينَ ١١ يَعۡلَمُونَ مَا تَفۡعَلُونَ ١٢ إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٖ ١٣ وَإِنَّ ٱلۡفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٖ ١٤ يَصۡلَوۡنَهَا يَوۡمَ ٱلدِّينِ ١٥ وَمَا هُمۡ عَنۡهَا بِغَآئِبِينَ ١٦ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ ١٧ ثُمَّ مَآ أَدۡرَىٰكَ مَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ ١٨ يَوۡمَ لَا تَمۡلِكُ نَفۡسٞ لِّنَفۡسٖ شَيۡـٔٗاۖ وَٱلۡأَمۡرُ يَوۡمَئِذٖ لِّلَّهِ ١٩
وَيۡلٞ لِّلۡمُطَفِّفِينَ ١ ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكۡتَالُواْ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسۡتَوۡفُونَ ٢ وَإِذَا كَالُوهُمۡ أَو وَّزَنُوهُمۡ يُخۡسِرُونَ ٣ أَلَا يَظُنُّ أُوْلَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبۡعُوثُونَ ٤ لِيَوۡمٍ عَظِيمٖ ٥ يَوۡمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ٦
كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ٧ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ٨ كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ٩ وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ١٠ ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ١١ وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ١٢ إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ١٣ كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ١٤ كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ١٥ ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ١٦ ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ١٧ كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡأَبۡرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ١٨ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ١٩ كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ٢٠ يَشۡهَدُهُ ٱلۡمُقَرَّبُونَ ٢١ إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ٢٢ عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ٢٣ تَعۡرِفُ فِي وُجُوهِهِمۡ نَضۡرَةَ ٱلنَّعِيمِ ٢٤ يُسۡقَوۡنَ مِن رَّحِيقٖ مَّخۡتُومٍ ٢٥ خِتَٰمُهُۥ مِسۡكٞۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلۡيَتَنَافَسِ ٱلۡمُتَنَٰفِسُونَ ٢٦ وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسۡنِيمٍ ٢٧ عَيۡنٗا يَشۡرَبُ بِهَا ٱلۡمُقَرَّبُونَ ٢٨ إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجۡرَمُواْ كَانُواْ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يَضۡحَكُونَ ٢٩ وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمۡ يَتَغَامَزُونَ ٣٠ وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓاْ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمُ ٱنقَلَبُواْ فَكِهِينَ ٣١ وَإِذَا رَأَوۡهُمۡ قَالُوٓاْ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ٣٢ وَمَآ أُرۡسِلُواْ عَلَيۡهِمۡ حَٰفِظِينَ ٣٣ فَٱلۡيَوۡمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنَ ٱلۡكُفَّارِ يَضۡحَكُونَ ٣٤
عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ٣٥ هَلۡ ثُوِّبَ ٱلۡكُفَّارُ مَا كَانُواْ يَفۡعَلُونَ ٣٦
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتۡ ١ وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ٢ وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ ٣ وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ ٤ وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ٥ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدۡحٗا فَمُلَٰقِيهِ ٦ فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ٧ فَسَوۡفَ يُحَاسَبُ حِسَابٗا يَسِيرٗا ٨ وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورٗا ٩ وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهۡرِهِۦ ١٠ فَسَوۡفَ يَدۡعُواْ ثُبُورٗا ١١ وَيَصۡلَىٰ سَعِيرًا ١٢ إِنَّهُۥ كَانَ فِيٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورًا ١٣ إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ١٤ بَلَىٰٓۚ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرٗا ١٥ فَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلشَّفَقِ ١٦ وَٱلَّيۡلِ وَمَا وَسَقَ ١٧ وَٱلۡقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ١٨ لَتَرۡكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٖ ١٩ فَمَا لَهُمۡ لَا يُؤۡمِنُونَ ٢٠ وَإِذَا قُرِئَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقُرۡءَانُ لَا يَسۡجُدُونَۤ۩ ٢١ بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُكَذِّبُونَ ٢٢ وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا يُوعُونَ ٢٣ فَبَشِّرۡهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ٢٤ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونِۭ ٢٥
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡبُرُوجِ ١ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡمَوۡعُودِ ٢ وَشَاهِدٖ وَمَشۡهُودٖ ٣ قُتِلَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡأُخۡدُودِ ٤ ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلۡوَقُودِ ٥ إِذۡ هُمۡ عَلَيۡهَا قُعُودٞ ٦ وَهُمۡ عَلَىٰ مَا يَفۡعَلُونَ بِٱلۡمُؤۡمِنِينَ شُهُودٞ ٧ وَمَا نَقَمُواْ مِنۡهُمۡ إِلَّآ أَن يُؤۡمِنُواْ بِٱللَّهِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَمِيدِ ٨ ٱلَّذِي لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ شَهِيدٌ ٩ إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُواْ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَٰتِ ثُمَّ لَمۡ يَتُوبُواْ فَلَهُمۡ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمۡ عَذَابُ ٱلۡحَرِيقِ ١٠ إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمۡ جَنَّٰتٞ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُۚ ذَٰلِكَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡكَبِيرُ ١١ إِنَّ بَطۡشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ١٢ إِنَّهُۥ هُوَ يُبۡدِئُ وَيُعِيدُ ١٣ وَهُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلۡوَدُودُ ١٤ ذُو ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡمَجِيدُ ١٥ فَعَّالٞ لِّمَا يُرِيدُ ١٦ هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡجُنُودِ ١٧ فِرۡعَوۡنَ وَثَمُودَ ١٨ بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ فِي تَكۡذِيبٖ ١٩ وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطُۢ ٢٠ بَلۡ هُوَ قُرۡءَانٞ مَّجِيدٞ ٢١ فِي لَوۡحٖ مَّحۡفُوظِۭ ٢٢
وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ١ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ٢ ٱلنَّجۡمُ ٱلثَّاقِبُ ٣ إِن كُلُّ نَفۡسٖ لَّمَّا عَلَيۡهَا حَافِظٞ ٤ فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ ٥ خُلِقَ مِن مَّآءٖ دَافِقٖ ٦ يَخۡرُجُ مِنۢ بَيۡنِ ٱلصُّلۡبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ٧ إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجۡعِهِۦ لَقَادِرٞ ٨ يَوۡمَ تُبۡلَى ٱلسَّرَآئِرُ ٩ فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٖ وَلَا نَاصِرٖ ١٠ وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجۡعِ ١١ وَٱلۡأَرۡضِ ذَاتِ ٱلصَّدۡعِ ١٢ إِنَّهُۥ لَقَوۡلٞ فَصۡلٞ ١٣ وَمَا هُوَ بِٱلۡهَزۡلِ ١٤ إِنَّهُمۡ يَكِيدُونَ كَيۡدٗا ١٥ وَأَكِيدُ كَيۡدٗا ١٦ فَمَهِّلِ ٱلۡكَٰفِرِينَ أَمۡهِلۡهُمۡ رُوَيۡدَۢا ١٧
سَبِّحِ ٱسۡمَ رَبِّكَ ٱلۡأَعۡلَى ١ ٱلَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ ٢ وَٱلَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ ٣ وَٱلَّذِيٓ أَخۡرَجَ ٱلۡمَرۡعَىٰ ٤ فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحۡوَىٰ ٥ سَنُقۡرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ ٦ إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُۚ إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ وَمَا يَخۡفَىٰ ٧ وَنُيَسِّرُكَ لِلۡيُسۡرَىٰ ٨ فَذَكِّرۡ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكۡرَىٰ ٩ سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ ١٠ وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى ١١ ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ١٢ ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحۡيَىٰ ١٣ قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ١٤ وَذَكَرَ ٱسۡمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ ١٥
بَلۡ تُؤۡثِرُونَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ١٦ وَٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ وَأَبۡقَىٰٓ ١٧ إِنَّ هَٰذَا لَفِي ٱلصُّحُفِ ٱلۡأُولَىٰ ١٨ صُحُفِ إِبۡرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ١٩
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ ١ وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ٢ عَامِلَةٞ نَّاصِبَةٞ ٣ تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةٗ ٤ تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةٖ ٥ لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٖ ٦ لَّا يُسۡمِنُ وَلَا يُغۡنِي مِن جُوعٖ ٧ وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاعِمَةٞ ٨ لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةٞ ٩ فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٖ ١٠ لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةٗ ١١ فِيهَا عَيۡنٞ جَارِيَةٞ ١٢ فِيهَا سُرُرٞ مَّرۡفُوعَةٞ ١٣ وَأَكۡوَابٞ مَّوۡضُوعَةٞ ١٤ وَنَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٞ ١٥ وَزَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ ١٦ أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ١٧ وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ١٨ وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ١٩ وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ٢٠ فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ ٢١ لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ٢٢ إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ٢٣ فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ٢٤ إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ٢٥ ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ٢٦
وَٱلۡفَجۡرِ ١ وَلَيَالٍ عَشۡرٖ ٢ وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ٣ وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ٤ هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ ٥ أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ٦ إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ٧ ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ٨ وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ٩ وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ١٠ ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ١١ فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ١٢ فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ١٣ إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ١٤ فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ١٥ وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ١٦ كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ١٧ وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ١٨ وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلٗا لَّمّٗا ١٩ وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبّٗا جَمّٗا ٢٠ كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ٢١ وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ٢٢ وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ٢٣
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ٢٤ فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ٢٥ وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ٢٦ يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ٢٧ ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ٢٨ فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ٢٩ وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ٣٠
لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ١ وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٢ وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ٣ لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ٤ أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ٥ يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ٦ أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ٧ أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ٨ وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ٩ وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ١٠ فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ١١ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ١٢ فَكُّ رَقَبَةٍ ١٣ أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ١٤ يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ١٥ أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ١٦ ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ١٧ أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ١٨ وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ١٩ عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ٢٠
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ١ وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ٢ وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ٣ وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ٤ وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ٥ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ٦ وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ٧ فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ٨ قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ٩ وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ١٠ كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ١١ إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ١٢ فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ١٣ فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ١٤ وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ١٥
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ ١ وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ٢ وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ٣ إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ ٤ فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ٥ وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ٦ فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ ٧ وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ ٨ وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ ٩ فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ ١٠ وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ١١ إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ ١٢ وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ ١٣ فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ ١٤
لَا يَصۡلَىٰهَآ إِلَّا ٱلۡأَشۡقَى ١٥ ٱلَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ١٦ وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلۡأَتۡقَى ١٧ ٱلَّذِي يُؤۡتِي مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ١٨ وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعۡمَةٖ تُجۡزَىٰٓ ١٩ إِلَّا ٱبۡتِغَآءَ وَجۡهِ رَبِّهِ ٱلۡأَعۡلَىٰ ٢٠ وَلَسَوۡفَ يَرۡضَىٰ ٢١
وَٱلضُّحَىٰ ١ وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ٢ مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ٣ وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ٤ وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ٥ أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ٦ وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ٧ وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ٨ فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ٩ وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ١٠ وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ١١
أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ ١ وَوَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ ٢ ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ ٣ وَرَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ ٤ فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا ٥ إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا ٦ فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ ٧ وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب ٨
بِّسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِوَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ١ وَطُورِ سِينِينَ ٢ وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ٣ لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ٤ ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ٥ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ٦ فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ٧ أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ٨
ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ ١ خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ ٢ ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ ٣ ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ ٤ عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ ٥ كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ ٦ أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ ٧ إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ ٨ أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ ٩ عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ١٠ أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ١١ أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ١٢ أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ١٣ أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ١٤ كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ١٥ نَاصِيَةٖ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةٖ ١٦ فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ ١٧ سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ١٨ كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩ ١٩
بِّسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِإِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ ١ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ ٢ لَيۡلَةُ ٱلۡقَدۡرِ خَيۡرٞ مِّنۡ أَلۡفِ شَهۡرٖ ٣ تَنَزَّلُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمۡرٖ ٤ سَلَٰمٌ هِيَ حَتَّىٰ مَطۡلَعِ ٱلۡفَجۡرِ ٥
لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ١ رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ ٢ فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ ٣ وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ ٤ وَمَآ أُمِرُوٓاْ إِلَّا لِيَعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤۡتُواْ ٱلزَّكَوٰةَۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ ٥ إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمۡ شَرُّ ٱلۡبَرِيَّةِ ٦ إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ أُوْلَٰٓئِكَ هُمۡ خَيۡرُ ٱلۡبَرِيَّةِ ٧
جَزَآؤُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتُ عَدۡنٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ذَٰلِكَ لِمَنۡ خَشِيَ رَبَّهُۥ ٨
إِذَا زُلۡزِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ زِلۡزَالَهَا ١ وَأَخۡرَجَتِ ٱلۡأَرۡضُ أَثۡقَالَهَا ٢ وَقَالَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا لَهَا ٣ يَوۡمَئِذٖ تُحَدِّثُ أَخۡبَارَهَا ٤ بِأَنَّ رَبَّكَ أَوۡحَىٰ لَهَا ٥ يَوۡمَئِذٖ يَصۡدُرُ ٱلنَّاسُ أَشۡتَاتٗا لِّيُرَوۡاْ أَعۡمَٰلَهُمۡ ٦ فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ ٧ وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ ٨
وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ١ فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ٢ فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ٣ فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ٤ فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ٥ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ٦ وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ٧ وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ٨ ۞أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ٩
وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ١٠ إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ١١
ٱلۡقَارِعَةُ ١ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ٢ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ٣ يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ٤ وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ٥ فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ٦ فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ٧ وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ٨ فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ٩ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ١٠ نَارٌ حَامِيَةُۢ ١١
أَلۡهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ١ حَتَّىٰ زُرۡتُمُ ٱلۡمَقَابِرَ ٢ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ٣ ثُمَّ كَلَّا سَوۡفَ تَعۡلَمُونَ ٤ كَلَّا لَوۡ تَعۡلَمُونَ عِلۡمَ ٱلۡيَقِينِ ٥ لَتَرَوُنَّ ٱلۡجَحِيمَ ٦ ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيۡنَ ٱلۡيَقِينِ ٧ ثُمَّ لَتُسۡـَٔلُنَّ يَوۡمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ٨
وَٱلۡعَصۡرِ ١ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَفِي خُسۡرٍ ٢ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡحَقِّ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ ٣
وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ١ ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ٢ يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ٣ كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ٤ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ٥ نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ٦ ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ٧ إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ٨ فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ٩
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصۡحَٰبِ ٱلۡفِيلِ ١ أَلَمۡ يَجۡعَلۡ كَيۡدَهُمۡ فِي تَضۡلِيلٖ ٢ وَأَرۡسَلَ عَلَيۡهِمۡ طَيۡرًا أَبَابِيلَ ٣ تَرۡمِيهِم بِحِجَارَةٖ مِّن سِجِّيلٖ ٤ فَجَعَلَهُمۡ كَعَصۡفٖ مَّأۡكُولِۭ ٥
لِإِيلَٰفِ قُرَيۡشٍ ١ إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيۡفِ ٢ فَلۡيَعۡبُدُواْ رَبَّ هَٰذَا ٱلۡبَيۡتِ ٣ ٱلَّذِيٓ أَطۡعَمَهُم مِّن جُوعٖ وَءَامَنَهُم مِّنۡ خَوۡفِۭ ٤
أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ١ فَذَٰلِكَ ٱلَّذِي يَدُعُّ ٱلۡيَتِيمَ ٢ وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ٣ فَوَيۡلٞ لِّلۡمُصَلِّينَ ٤ ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ ٥ ٱلَّذِينَ هُمۡ يُرَآءُونَ ٦ وَيَمۡنَعُونَ ٱلۡمَاعُونَ ٧
إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ١ فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ٢ إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلۡأَبۡتَرُ ٣
قُلۡ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡكَٰفِرُونَ ١ لَآ أَعۡبُدُ مَا تَعۡبُدُونَ ٢ وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ٣ وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٞ مَّا عَبَدتُّمۡ ٤ وَلَآ أَنتُمۡ عَٰبِدُونَ مَآ أَعۡبُدُ ٥ لَكُمۡ دِينُكُمۡ وَلِيَ دِينِ ٦
إِذَا جَآءَ نَصۡرُ ٱللَّهِ وَٱلۡفَتۡحُ ١ وَرَأَيۡتَ ٱلنَّاسَ يَدۡخُلُونَ فِي دِينِ ٱللَّهِ أَفۡوَاجٗا ٢ فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَٱسۡتَغۡفِرۡهُۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابَۢا ٣
تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ١ مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ٢ سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ٣ وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ٤ فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ٥
قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ١ ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ٢ لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ٣ وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ ٤
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ ١ مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ٢ وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ٣ وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ ٤ وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ٥
قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ١ مَلِكِ ٱلنَّاسِ ٢ إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ ٣ مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ٤ ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ ٥ مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ٦
۱ آنها از چه چیز از یکدیگر سؤال میکنند؟
۲ از خبر بزرگ و پراهمیّت (رستاخیز)
۳ همان خبری که پیوسته در آن اختلاف دارند
۴ چنین نیست که آنها فکر میکنند، و بزودی میفهمند
۵ باز هم چنین نیست که آنها میپندارند، و بزودی میفهمند (که قیامت حق است)
۶ آیا زمین را محل آرامش (شما) قرار ندادیم؟
۷ و کوهها را میخهای زمین؟
۸ و شما را بصورت زوجها آفریدیم
۹ و خواب شما را مایه آرامشتان قرار دادیم،
۱۰ و شب را پوششی (برای شما)،
۱۱ و روز را وسیلهای برای زندگی و معاش
۱۲ و بر فراز شما هفت (آسمان) محکم بنا کردیم
۱۳ و چراغی روشن و حرارتبخش آفریدیم
۱۴ و از ابرهای بارانزا آبی فراوان نازل کردیم،
۱۵ تا بوسیله آن دانه و گیاه بسیار برویانیم،
۱۶ و باغهایی پردرخت
۱۷ (آری) روز جدایی، میعاد همگان است
۱۸ روزی که در «صور» دمیده میشود و شما فوج فوج (به محشر) میآیید
۱۹ و آسمان گشوده میشود و بصورت درهای متعددی درمیآید
۲۰ و کوهها به حرکت درمیآید و بصورت سرابی میشود
۲۱ مسلّماً (در آن روز) جهنّم کمینگاهی است بزرگ،
۲۲ و محل بازگشتی برای طغیانگران
۲۳ مدّتهای طولانی در آن میمانند
۲۴ در آنجا نه چیز خنکی میچشند و نه نوشیدنی گوارایی،
۲۵ جز آبی سوزان و مایعی از چرک و خون
۲۶ این مجازاتی است موافق و مناسب (اعمالشان)
۲۷ چرا که آنها هیچ امیدی به حساب نداشتند،
۲۸ و آیات ما را بکلی تکذیب کردند
۲۹ و ما همه چیز را شمارش و ثبت کردهایم
۳۰ پس بچشید که چیزی جز عذاب بر شما نمیافزاییم
۳۱ مسلّماً برای پرهیزگاران نجات و پیروزی بزرگی است
۳۲ باغهایی سرسبز، و انواع انگورها،
۳۳ و حوریانی بسیار جوان و همسن و سال،
۳۴ و جامهایی لبریز و پیاپی (از شراب طهور)
۳۵ در آنجا نه سخن لغو و بیهودهای میشنوند و نه دروغی
۳۶ این کیفری است از سوی پروردگارت و عطیهای است کافی
۳۷ همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بی اجازه او سخنی بگوید (یا شفاعتی کند)
۳۸ روزی که «روح» و «ملائکه» در یک صف میایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمیگویند، و (آنگاه که میگویند) درست میگویند
۳۹ آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمیگزیند
۴۰ و ما شما را از عذاب نزدیکی بیم دادیم! این عذاب در روزی خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده میبیند، و کافر میگوید: «ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمیشدم)!»
۱ سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمیکشند،
۲ و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا میسازند،
۳ و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت میکنند،
۴ و سپس بر یکدیگر سبقت میگیرند،
۵ و آنها که امور را تدبیر میکنند
۶ آن روز که زلزلههای وحشتناک همه چیز را به لرزه درمیآورد،
۷ و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ میدهد،
۸ دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،
۹ و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است
۱۰ (ولی امروز) میگویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمیگردیم؟
۱۱ آیا هنگامی که استخوانهای پوسیدهای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»
۱۲ میگویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»
۱۳ ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است
۱۴ ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر میگردند
۱۵ آیا داستان موسی به تو رسیده است؟
۱۶ در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت)
۱۷ به سوی فرعون برو که طغیان کرده است
۱۸ و به او بگو: «آیا میخواهی پاکیزه شوی؟
۱۹ و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»
۲۰ سپس موسی بزرگترین معجزه را به او نشان داد
۲۱ امّا او تکذیب و عصیان کرد
۲۲ سپس پشت کرد و پیوسته (برای محو آیین حق) تلاش نمود
۲۳ و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود،
۲۴ و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»
۲۵ از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت
۲۶ در این عبرتی است برای کسی که (از خدا) بترسد
۲۷ آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکلتر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟
۲۸ سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،
۲۹ و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود
۳۰ و زمین را بعد از آن گسترش داد،
۳۱ و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،
۳۲ و کوهها را ثابت و محکم نمود
۳۳ همه اینها برای بهرهگیری شما و چهارپایانتان است
۳۴ هنگامی که آن حادثه بزرگ رخ دهد،
۳۵ در آن روز انسان به یاد کوششهایش میافتد،
۳۶ و جهنّم برای هر بینندهای آشکار میگردد،
۳۷ امّا آن کسی که طغیان کرده،
۳۸ و زندگی دنیا را مقدّم داشته،
۳۹ مسلّماً دوزخ جایگاه اوست
۴۰ و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،
۴۱ قطعاً بهشت جایگاه اوست
۴۲ و از تو درباره قیامت میپرسند که در چه زمانی واقع میشود؟
۴۳ تو را با یادآوری این سخن چه کار؟
۴۴ نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)
۴۵ کار تو فقط بیمدادن کسانی است که از آن میترسند
۴۶ آنها در آن روز که قیام قیامت را میبینند چنین احساس میکنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است
۱ چهره در هم کشید و روی برتافت
۲ از اینکه نابینایی به سراغ او آمده بود
۳ تو چه میدانی شاید او پاکی و تقوا پیشه کند،
۴ یا متذکّر گردد و این تذکّر به حال او مفید باشد
۵ امّا آن کس که توانگر است،
۶ تو به او روی میآوری،
۷ در حالی که اگر او خود را پاک نسازد، چیزی بر تو نیست
۸ امّا کسی که به سراغ تو میآید و کوشش میکند،
۹ و از خدا ترسان است،
۱۰ تو از او غافل میشوی
۱۱ هرگز چنین نیست که آنها میپندارند؛ این (قرآن) تذکّر و یادآوری است،
۱۲ و هر کس بخواهد از آن پند میگیرد
۱۳ در الواح پرارزشی ثبت است،
۱۴ الواحی والاقدر و پاکیزه،
۱۵ به دست سفیرانی است
۱۶ والا مقام و فرمانبردار و نیکوکار
۱۷ مرگ بر این انسان، چقدر کافر و ناسپاس است
۱۸ (خداوند) او را از چه چیز آفریده است؟
۱۹ او را از نطفه ناچیزی آفرید، سپس اندازهگیری کرد و موزون ساخت،
۲۰ سپس راه را برای او آسان کرد،
۲۱ بعد او را میراند و در قبر پنهان نمود،
۲۲ سپس هرگاه بخواهد او را زنده میکند
۲۳ چنین نیست که او میپندارد؛ او هنوز آنچه را (خدا) فرمان داده، اطاعت نکرده است
۲۴ انسان باید به غذای خویش (و آفرینش آن) بنگرد
۲۵ ما آب فراوان از آسمان فرو ریختیم،
۲۶ سپس زمین را از هم شکافتیم،
۲۷ و در آن دانههای فراوانی رویاندیم،
۲۸ و انگور و سبزی بسیار،
۲۹ و زیتون و نخل فراوان،
۳۰ و باغهای پردرخت،
۳۱ و میوه و چراگاه،
۳۲ تا وسیلهای برای بهرهگیری شما و چهارپایانتان باشد
۳۳ هنگامی که آن صدای مهیب [= صیحه رستاخیز] بیاید، (کافران در اندوه عمیقی فرومیروند)
۳۴ در آن روز که انسان از برادر خود میگریزد،
۳۵ و از مادر و پدرش،
۳۶ و زن و فرزندانش؛
۳۷ در آن روز هر کدام از آنها وضعی دارد که او را کاملاً به خود مشغول میسازد
۳۸ چهرههائی در آن روز گشاده و نورانی است،
۳۹ خندان و مسرور است؛
۴۰ و صورتهایی در آن روز غبارآلود است،
۴۱ و دود تاریکی آنها را پوشانده است،
۴۲ آنان همان کافران فاجرند
۱ در آن هنگام که خورشید در هم پیچیده شود،
۲ و در آن هنگام که ستارگان بیفروغ شوند،
۳ و در آن هنگام که کوهها به حرکت درآیند،
۴ و در آن هنگام که باارزشترین اموال به دست فراموشی سپرده شود،
۵ و در آن هنگام که وحوش جمع شوند،
۶ و در آن هنگام که دریاها برافروخته شوند،
۷ و در آن هنگام که هر کس با همسان خود قرین گردد،
۸ و در آن هنگام که از دختران زنده به گور شده سؤال شود
۹ به کدامین گناه کشته شدند؟
۱۰ و در آن هنگام که نامههای اعمال گشوده شود،
۱۱ و در آن هنگام که پرده از روی آسمان برگرفته شود،
۱۲ و در آن هنگام که دوزخ شعلهور گردد،
۱۳ و در آن هنگام که بهشت نزدیک شود،
۱۴ (آری در آن هنگام) هر کس میداند چه چیزی را آماده کرده است
۱۵ سوگند به ستارگانی که بازمیگردند،
۱۶ حرکت میکنند و از دیدهها پنهان میشوند،
۱۷ و قسم به شب، هنگامی که پشت کند و به آخر رسد،
۱۸ و به صبح، هنگامی که تنفّس کند،
۱۹ که این (قرآن) کلام فرستاده بزرگواری است [= جبرئیل امین]
۲۰ که صاحب قدرت است و نزد (خداوند) صاحب عرش، مقام والائی دارد
۲۱ در آسمانها مورد اطاعت (فرشتگان) و امین است
۲۲ و مصاحب شما [= پیامبر] دیوانه نیست
۲۳ او (جبرئیل) را در اُفق روشن دیده است
۲۴ و او نسبت به آنچه از طریق وحی دریافت داشته بخل ندارد
۲۵ این (قرآن) گفته شیطان رجیم نیست
۲۶ پس به کجا میروید؟
۲۷ این قرآن چیزی جز تذکّری برای جهانیان نیست،
۲۸ برای کسی از شما که بخواهد راه مستقیم در پیش گیرد
۲۹ و شما اراده نمیکنید مگر اینکه خداوند -پروردگار جهانیان- اراده کند و بخواهد
۱ آن زمان که آسمان [= کرات آسمانی] از هم شکافته شود،
۲ و آن زمان که ستارگان پراکنده شوند و فرو ریزند،
۳ و آن زمان که دریاها به هم پیوسته شود،
۴ و آن زمان که قبرها زیر و رو گردد (و مردگان خارج شوند)،
۵ (در آن زمان) هر کس میداند آنچه را از پیش فرستاده و آنچه را برای بعد گذاشته است
۶ ای انسان! چه چیز تو را در برابر پروردگار کریمت مغرور ساخته است؟
۷ همان خدایی که تو را آفرید و سامان داد و منظّم ساخت،
۸ و در هر صورتی که خواست تو را ترکیب نمود
۹ (آری) آن گونه که شما میپندارید نیست؛ بلکه شما روز جزا را منکرید
۱۰ و بیشک نگاهبانانی بر شما گمارده شده
۱۱ والا مقام و نویسنده (اعمال نیک و بد شما)،
۱۲ که میدانند شما چه میکنید
۱۳ به یقین نیکان در نعمتی فراوانند
۱۴ و بدکاران در دوزخند،
۱۵ روز جزا وارد آن میشوند و میسوزند،
۱۶ و آنان هرگز از آن غایب و دور نیستند
۱۷ تو چه میدانی روز جزا چیست؟
۱۸ باز چه میدانی روز جزا چیست؟
۱۹ روزی است که هیچ کس قادر بر انجام کاری به سود دیگری نیست، و همه امور در آن روز از آن خداست
۱ وای بر کمفروشان
۲ آنان که وقتی برای خود پیمانه میکنند، حق خود را بطور کامل میگیرند؛
۳ امّا هنگامی که میخواهند برای دیگران پیمانه یا وزن کنند، کم میگذارند
۴ آیا آنها گمان نمیکنند که برانگیخته میشوند،
۵ در روزی بزرگ؛
۶ روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان میایستند
۷ چنین نیست که آنها (درباره قیامت) میپندارند، به یقین نامه اعمال بدکاران در «سجّین» است
۸ تو چه میدانی «سجّین» چیست؟
۹ نامهای است رقم زده شده و سرنوشتی است حتمی
۱۰ وای در آن روز بر تکذیبکنندگان
۱۱ همانها که روز جزا را انکار میکنند
۱۲ تنها کسی آن را انکار میکند که متجاوز و گنهکار است
۱۳ (همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده میشود میگوید: «این افسانههای پیشینیان است!»
۱۴ چنین نیست که آنها میپندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته است
۱۵ چنین نیست که میپندارند، بلکه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند
۱۶ سپس آنها به یقین وارد دوزخ میشوند
۱۷ بعد به آنها گفته میشود: «این همان چیزی است که آن را انکار میکردید!»
۱۸ چنان نیست که آنها (درباره معاد) میپندارند، بلکه نامه اعمال نیکان در «علیّین» است
۱۹ و تو چه میدانی «علیّین» چیست
۲۰ نامهای است رقمخورده و سرنوشتی است قطعی،
۲۱ که مقربان شاهد آنند
۲۲ مسلّماً نیکان در انواع نعمتاند
۲۳ بر تختهای زیبای بهشتی تکیه کرده و (به زیباییهای بهشت) مینگرند
۲۴ در چهرههایشان طراوت و نشاط نعمت را میبینی و میشناسی
۲۵ آنها از شراب (طهور) زلال دستنخورده و سربستهای سیراب میشوند
۲۶ مهری که بر آن نهاده شده از مشک است؛ و در این نعمتهای بهشتی راغبان باید بر یکدیگر پیشی گیرند
۲۷ این شراب (طهور) آمیخته با «تسنیم» است،
۲۸ همان چشمهای که مقرّبان از آن مینوشند
۲۹ بدکاران (در دنیا) پیوسته به مؤمنان میخندیدند،
۳۰ و هنگامی که از کنارشان میگذشتند آنان را با اشاره تمسخر میکردند،
۳۱ و چون به سوی خانواده خود بازمیگشتند مسرور و خندان بودند،
۳۲ و هنگامی که آنها را میدیدند میگفتند: «اینها گمراهانند!»
۳۳ در حالی که هرگز مأمور مراقبت و متکفّل آنان [= مؤمنان] نبودند
۳۴ ولی امروز مؤمنان به کفار میخندند،
۳۵ در حالی که بر تختهای آراسته بهشتی نشسته و (به سرنوشت شوم آنها) مینگرند
۳۶ آیا (با این حال) کافران پاداش اعمال خود را گرفتند؟
۱ در آن هنگام که آسمان [= کرات آسمانی] شکافته شود،
۲ و تسلیم فرمان پروردگارش شود -و سزاوار است چنین باشد
۳ و در آن هنگام که زمین گسترده شود،
۴ و آنچه در درون دارد بیرون افکنده و خالی شود،
۵ و تسلیم فرمان پروردگارش گردد -و شایسته است که چنین باشد
۶ ای انسان! تو با تلاش و رنج بسوی پروردگارت میروی و او را ملاقات خواهی کرد
۷ پس کسی که نامه اعمالش به دست راستش داده شود،
۸ بزودی حساب آسانی برای او میشود،
۹ و خوشحال به اهل و خانوادهاش بازمیگردد
۱۰ و امّا کسی که نامه اعمالش به پشت سرش داده شود،
۱۱ بزودی فریاد میزند وای بر من که هلاک شدم
۱۲ و در شعلههای سوزان آتش میسوزد
۱۳ چرا که او در میان خانوادهاش پیوسته (از کفر و گناه خود) مسرور بود
۱۴ او گمان میکرد هرگز بازگشت نمیکند
۱۵ آری، پروردگارش نسبت به او بینا بود (و اعمالش را برای حساب ثبت کرد)
۱۶ سوگند به شفق،
۱۷ و سوگند به شب و آنچه را جمعآوری میکند،
۱۸ و سوگند به ماه آنگاه که بَدر کامل میشود،
۱۹ که همه شما پیوسته از حالی به حال دیگر منتقل میشوید (تا به کمال برسید)
۲۰ پس چرا آنان ایمان نمیآورند؟
۲۱ و هنگامی که قرآن بر آنها خوانده میشود سجده نمیکنند؟
۲۲ بلکه کافران پیوسته آیات الهی را انکار میکنند
۲۳ و خداوند آنچه را در دل پنهان میدارند بخوبی میداند
۲۴ پس آنها را به عذابی دردناک بشارت ده
۲۵ مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، که برای آنان پاداشی است قطعنشدنی
۱ سوگند به آسمان که دارای برجهای بسیار است،
۲ و سوگند به آن روز موعود،
۳ و سوگند به «شاهد» و «مشهود»! [«شاهد»: پیامبر و گواهان اعمال، و «مشهود»: اعمال امّت است]
۴ مرگ بر شکنجهگران صاحب گودال (آتش)،
۵ آتشی عظیم و شعلهور
۶ هنگامی که در کنار آن نشسته بودند،
۷ و آنچه را با مؤمنان انجام میدادند (با خونسردی و قساوت) تماشا میکردند
۸ آنها هیچ ایرادی بر مؤمنان نداشتند جز اینکه به خداوند عزیز و حمید ایمان آورده بودند؛
۹ همان کسی که حکومت آسمانها و زمین از آن اوست و خداوند بر همه چیز گواه است
۱۰ کسانی که مردان و زنان باایمان را شکنجه دادند سپس توبه نکردند، برای آنها عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان است
۱۱ و برای کسانی که ایمان آوردند و اعمال شایسته انجام دادند، باغهایی از بهشت است که نهرها زیر درختانش جاری است؛ و این نجات و پیروزی بزرگ است
۱۲ گرفتن قهرآمیز و مجازات پروردگارت به یقین بسیار شدید است
۱۳ اوست که آفرینش را آغاز میکند و بازمیگرداند،
۱۴ و او آمرزنده و دوستدار (مؤمنان) است،
۱۵ صاحب عرش و دارای مجد و عظمت است،
۱۶ و آنچه را میخواهد انجام میدهد
۱۷ آیا داستان لشکرها به تو رسیده است،
۱۸ لشکریان فرعون و ثمود؟
۱۹ ولی کافران پیوسته در تکذیب حقند،
۲۰ و خداوند به همه آنها احاطه دارد
۲۱ (این آیات، سحر و دروغ نیست،) بلکه قرآن باعظمت است
۲۲ که در لوح محفوظ جای دارد
۱ سوگند به آسمان و کوبنده شب
۲ و تو نمیدانی کوبنده شب چیست
۳ همان ستاره درخشان و شکافنده تاریکیهاست
۴ (به این آیت بزرگ الهی سوگند) که هر کس مراقب و محافظی دارد
۵ انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است
۶ از یک آب جهنده آفریده شده است،
۷ آبی که از میان پشت و سینهها خارج میشود
۸ مسلّماً او [= خدائی که انسان را از چنین چیز پستی آفرید] میتواند او را بازگرداند
۹ در آن روز که اسرار نهان (انسان) آشکار میشود،
۱۰ و برای او هیچ نیرو و یاوری نیست
۱۱ سوگند به آسمان پرباران،
۱۲ و سوگند به زمین پرشکاف (که گیاهان از آن سر برمیآورند)،
۱۳ که این (قرآن) سخنی است که حقّ را از باطل جدا میکند،
۱۴ و هرگز شوخی نیست
۱۵ آنها پیوسته حیله میکنند،
۱۶ و من هم در برابر آنها چاره میکنم
۱۷ حال که چنین است کافران را (فقط) اندکی مهلت ده (تا سزای اعمالشان را ببینند)
۱ منزّه شمار نام پروردگار بلندمرتبهات را
۲ همان خداوندی که آفرید و منظم کرد،
۳ و همان که اندازهگیری کرد و هدایت نمود،
۴ و آن کس را که چراگاه را به وجود آورد،
۵ سپس آن را خشک و تیره قرار داد
۶ ما بزودی (قرآن را) بر تو میخوانیم و هرگز فراموش نخواهی کرد،
۷ مگر آنچه را خدا بخواهد، که او آشکار و نهان را میداند
۸ و ما تو را برای انجام هر کار خیر آماده میکنیم
۹ پس تذکّر ده اگر تذکّر مفید باشد
۱۰ و بزودی کسی که از خدا میترسد متذکّر میشود
۱۱ امّا بدبختترین افراد از آن دوری میگزیند،
۱۲ همان کسی که در آتش بزرگ وارد میشود،
۱۳ سپس در آن آتش نه میمیرد و نه زنده میشود
۱۴ به یقین کسی که پاکی جست (و خود را تزکیه کرد)، رستگار شد
۱۵ و (آن که) نام پروردگارش را یاد کرد سپس نماز خواند
۱۶ ولی شما زندگی دنیا را مقدم میدارید،
۱۷ در حالی که آخرت بهتر و پایدارتر است
۱۸ این دستورها در کتب آسمانی پیشین (نیز) آمده است،
۱۹ در کتب ابراهیم و موسی
۱ آیا داستان غاشیه [= روز قیامت که حوادث وحشتناکش همه را میپوشاند] به تو رسیده است؟
۲ چهرههایی در آن روز خاشع و ذلّتبارند،
۳ آنها که پیوسته عمل کرده و خسته شدهاند (و نتیجهای عایدشان نشده است)،
۴ و در آتش سوزان وارد میگردند؛
۵ از چشمهای بسیار داغ به آنان مینوشانند؛
۶ غذائی جز از ضَریع [= خار خشک تلخ و بدبو] ندارند؛
۷ غذایی که نه آنها را فربه میکند و نه از گرسنگی میرهاند
۸ چهرههایی در آن روز شاداب و باطراوتند،
۹ و از سعی و تلاش خود خشنودند،
۱۰ در بهشتی عالی جای دارند،
۱۱ که در آن هیچ سخن لغو و بیهودهای نمیشنوند
۱۲ در آن چشمهای جاری است،
۱۳ در آن تختهای زیبای بلندی است،
۱۴ و قدحهایی (که در کنار این چشمه) نهاده،
۱۵ و بالشها و پشتیهای صفداده شده،
۱۶ و فرشهای فاخر گسترده
۱۷ آیا آنان به شتر نمینگرند که چگونه آفریده شده است؟
۱۸ و به آسمان نگاه نمیکنند که چگونه برافراشته شده؟
۱۹ و به کوهها که چگونه در جای خود نصب گردیده
۲۰ و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟
۲۱ پس تذکّر ده که تو فقط تذکّر دهندهای
۲۲ تو سلطهگر بر آنان نیستی که (بر ایمان) مجبورشان کنی،
۲۳ مگر کسی که پشت کند و کافر شود،
۲۴ که خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات میکند
۲۵ به یقین بازگشت (همه) آنان به سوی ماست،
۲۶ و مسلّماً حسابشان (نیز) با ماست
۱ به سپیده دم سوگند،
۲ و به شبهای دهگانه،
۳ و به زوج و فرد،
۴ و به شب، هنگامی که (به سوی روشنایی روز) حرکت میکند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)
۵ آیا در آنچه گفته شد، سوگند مهمّی برای صاحبان خرد نیست؟
۶ آیا ندیدی پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟
۷ و با آن شهر «اِرَم» باعظمت،
۸ همان شهری که مانندش در شهرها آفریده نشده بود
۹ و قوم «ثمود» که صخرههای عظیم را از (کنار) درّه میبریدند (و از آن خانه و کاخ میساختند)
۱۰ و فرعونی که قدرتمند و شکنجهگر بود،
۱۱ همان اقوامی که در شهرها طغیان کردند،
۱۲ و فساد فراوان در آنها به بار آوردند؛
۱۳ به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت
۱۴ به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است
۱۵ امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام میکند و نعمت میبخشد (مغرور میشود و) میگوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»
۱۶ و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ میگیرد (مأیوس میشود و) میگوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»
۱۷ چنان نیست که شما میپندارید؛ شما یتیمان را گرامی نمیدارید،
۱۸ و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمیکنید،
۱۹ و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده میخورید،
۲۰ و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادی مرتکب میشوید)
۲۱ چنان نیست که آنها میپندارند! در آن هنگام که زمین سخت در هم کوبیده شود،
۲۲ و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،
۲۳ و در آن روز جهنم را حاضر میکنند؛ (آری) در آن روز انسان متذکّر میشود؛ امّا این تذکّر چه سودی برای او دارد؟
۲۴ میگوید: «ای کاش برای (این) زندگیم چیزی از پیش فرستاده بودم!»
۲۵ در آن روز هیچ کس همانند او [= خدا] عذاب نمیکند،
۲۶ و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمیکشد
۲۷ تو ای روح آرامیافته
۲۸ به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است،
۲۹ پس در سلک بندگانم درآی،
۳۰ و در بهشتم وارد شو
۱ قسم به این شهر مقدّس [= مکّه]،
۲ شهری که تو در آن ساکنی،
۳ و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح]،
۴ که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)
۵ آیا او گمان میکند که هیچ کس نمیتواند بر او دست یابد؟
۶ میگوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کردهام!»
۷ آیا (انسان) گمان میکند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟
۸ آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،
۹ و یک زبان و دو لب؟
۱۰ و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم
۱۱ ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت
۱۲ و تو نمیدانی آن گردنه چیست
۱۳ آزادکردن بردهای،
۱۴ یا غذا دادن در روز گرسنگی
۱۵ یتیمی از خویشاوندان،
۱۶ یا مستمندی خاکنشین را،
۱۷ سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه میکنند
۱۸ آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان میدهند)
۱۹ و کسانی که آیات ما را انکار کردهاند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده میشود)
۲۰ بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)
۱ به خورشید و گسترش نور آن سوگند،
۲ و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،
۳ و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،
۴ و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،
۵ و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،
۶ و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،
۷ و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،
۸ سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،
۹ که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛
۱۰ و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است
۱۱ قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،
۱۲ آنگاه که شقیترین آنها بپاخاست،
۱۳ و فرستاده الهی [= صالح] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»
۱۴ ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد
۱۵ و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران] بیم ندارد
۱ قسم به شب در آن هنگام که (جهان را) بپوشاند،
۲ و قسم به روز هنگامی که تجلّی کند،
۳ و قسم به آن کس که جنس مذکّر و مؤنّث را آفرید،
۴ که سعی و تلاش شما مختلف است
۵ امّا آن کس که (در راه خدا) انفاق کند و پرهیزگاری پیش گیرد،
۶ و جزای نیک (الهی) را تصدیق کند،
۷ ما او را در مسیر آسانی قرار میدهیم
۸ امّا کسی که بخل ورزد و (از این راه) بینیازی طلبد،
۹ و پاداش نیک (الهی) را انکار کند،
۱۰ بزودی او را در مسیر دشواری قرار میدهیم؛
۱۱ و در آن هنگام که (در جهنّم) سقوط میکند، اموالش به حال او سودی نخواهد داشت
۱۲ به یقین هدایت کردن بر ماست،
۱۳ و آخرت و دنیا از آن ماست،
۱۴ و من شما را از آتشی که زبانه میکشد بیم میدهم،
۱۵ کسی جز بدبختترین مردم وارد آن نمیشود؛
۱۶ همان کس که (آیات خدا را) تکذیب کرد و به آن پشت نمود
۱۷ و بزودی با تقواترین مردم از آن دور داشته میشود،
۱۸ همان کس که مال خود را (در راه خدا) میبخشد تا پاک شود
۱۹ و هیچ کس را نزد او حق نعمتی نیست تا بخواهد (به این وسیله) او را جزا دهد،
۲۰ بلکه تنها هدفش جلب رضای پروردگار بزرگ اوست؛
۲۱ و بزودی راضی و خشنود میشود
۱ قسم به روز در آن هنگام که آفتاب برآید (و همه جا را فراگیرد)،
۲ و سوگند به شب در آن هنگام که آرام گیرد،
۳ که خداوند هرگز تو را وانگذاشته و مورد خشم قرار نداده است
۴ و مسلّماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است
۵ و بزودی پروردگارت آنقدر به تو عطا خواهد کرد که خشنود شوی
۶ آیا او تو را یتیم نیافت و پناه داد؟
۷ و تو را گمشده یافت و هدایت کرد،
۸ و تو را فقیر یافت و بینیاز نمود،
۹ حال که چنین است یتیم را تحقیر مکن،
۱۰ و سؤالکننده را از خود مران،
۱۱ و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن
۱ آیا ما سینه تو را گشاده نساختیم،
۲ و بار سنگین تو را از تو برنداشتیم؟
۳ همان باری که سخت بر پشت تو سنگینی میکرد
۴ و آوازه تو را بلند ساختیم
۵ به یقین با (هر) سختی آسانی است
۶ (آری) مسلّماً با (هر) سختی آسانی است،
۷ پس هنگامی که از کار مهمّی فارغ میشوی به مهم دیگری پرداز،
۸ و به سوی پروردگارت توجّه کن
۱ قسم به انجیر و زیتون [یا: قسم به سرزمین شام و بیت المقدّس]،
۲ و سوگند به «طور سینین»،
۳ و قسم به این شهر امن [= مکّه]،
۴ که ما انسان را در بهترین صورت و نظام آفریدیم،
۵ سپس او را به پایینترین مرحله بازگرداندیم،
۶ مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند که برای آنها پاداشی تمامنشدنی است
۷ پس چه چیز سبب میشود که بعد از این همه (دلایل روشن) روز جزا را انکار کنی؟
۸ آیا خداوند بهترین حکمکنندگان نیست؟
۱ بخوان به نام پروردگارت که (جهان را) آفرید،
۲ همان کس که انسان را از خون بستهای خلق کرد
۳ بخوان که پروردگارت (از همه) بزرگوارتر است،
۴ همان کسی که بوسیله قلم تعلیم نمود،
۵ و به انسان آنچه را نمیدانست یاد داد
۶ چنین نیست (که شما میپندارید) به یقین انسان طغیان میکند،
۷ از اینکه خود را بینیاز ببیند
۸ و به یقین بازگشت (همه) به سوی پروردگار تو است
۹ به من خبر ده آیا کسی که نهی میکند،
۱۰ بندهای را به هنگامی که نماز میخواند (آیا مستحق عذاب الهی نیست)؟
۱۱ به من خبر ده اگر این بنده به راه هدایت باشد،
۱۲ یا مردم را به تقوا فرمان دهد (آیا نهی کردن او سزاوار است)؟
۱۳ به من خبر ده اگر (این طغیانگر) حق را انکار کند و به آن پشت نماید (آیا مستحق مجازات الهی نیست)؟
۱۴ آیا او ندانست که خداوند (همه اعمالش را) میبیند؟
۱۵ چنان نیست که او خیال میکند، اگر دست از کار خود برندارد، ناصیهاش [= موی پیش سرش] را گرفته (و به سوی عذاب میکشانیم)،
۱۶ همان ناصیه دروغگوی خطاکار را
۱۷ سپس هر که را میخواهد صدا بزند (تا یاریش کند)
۱۸ ما هم بزودی مأموران دوزخ را صدا میزنیم (تا او را به دوزخ افکنند)
۱۹ چنان نیست (که آن طغیانگر میپندارد)؛ هرگز او را اطاعت مکن، و سجده نما و (به خدا) تقرّب جوی
۱ ما آن [= قرآن] را در شب قدر نازل کردیم
۲ و تو چه میدانی شب قدر چیست؟
۳ شب قدر بهتر از هزار ماه است
۴ فرشتگان و «روح» در آن شب به اذن پروردگارشان برای (تقدیر) هر کاری نازل میشوند
۵ شبی است سرشار از سلامت (و برکت و رحمت) تا طلوع سپیده
۱ کافران از اهل کتاب و مشرکان (میگفتند:) دست از آیین خود برنمیدارند تا دلیل روشنی برای آنها بیاید،
۲ پیامبری از سوی خدا (بیاید) که صحیفههای پاکی را (بر آنها) بخواند،
۳ و در آن نوشتههای صحیح و پرارزشی باشد! (ولی هنگامی که آمد ایمان نیاوردند، مانند اهل کتاب)
۴ اهل کتاب (نیز در دین خدا) اختلاف نکردند مگر بعد از آنکه دلیل روشن برای آنان آمد
۵ و به آنها دستوری داده نشده بود جز اینکه خدا را بپرستند در حالی که دین خود را برای او خالص کنند و از شرک به توحید بازگردند، نماز را برپا دارند و زکات را بپردازند؛ و این است آیین مستقیم و پایدار
۶ کافران از اهل کتاب و مشرکان در آتش دوزخند، جاودانه در آن میمانند؛ آنها بدترین مخلوقاتند
۷ (امّا) کسانی که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترین مخلوقات (خدا) یند
۸ پاداش آنها نزد پروردگارشان باغهای بهشت جاویدان است که نهرها از زیر درختانش جاری است؛ همیشه در آن میمانند! (هم) خدا از آنها خشنود است و (هم) آنها از خدا خشنودند؛ و این (مقام والا) برای کسی است که از پروردگارش بترسد
۱ هنگامی که زمین شدیداً به لرزه درآید،
۲ و زمین بارهای سنگینش را خارج سازد
۳ و انسان میگوید: «زمین را چه میشود (که این گونه میلرزد)؟!»
۴ در آن روز زمین تمام خبرهایش را بازگو میکند؛
۵ چرا که پروردگارت به او وحی کرده است
۶ در آن روز مردم بصورت گروههای پراکنده (از قبرها) خارج میشوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود
۷ پس هر کس هموزن ذرّهای کار خیر انجام دهد آن را میبیند
۸ و هر کس هموزن ذرّهای کار بد کرده آن را میبیند
۱ سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالی که نفسزنان به پیش میرفتند،
۲ و سوگند به افروزندگان جرقه آتش (در برخورد سمهایشان با سنگهای بیابان)،
۳ و سوگند به هجوم آوران سپیده دم
۴ که گرد و غبار به هر سو پراکندند،
۵ و (ناگهان) در میان دشمن ظاهر شدند،
۶ که انسان در برابر نعمتهای پروردگارش بسیار ناسپاس و بخیل است؛
۷ و او خود (نیز) بر این معنی گواه است
۸ و او علاقه شدید به مال دارد
۹ آیا نمیداند در آن روز که تمام کسانی که در قبرها هستند برانگیخته میشوند،
۱۰ و آنچه در درون سینههاست آشکار میگردد،
۱۱ در آن روز پروردگارشان از آنها کاملاً باخبر است
۱ آن حادثه کوبنده،
۲ و چه حادثه کوبندهای
۳ و تو چه میدانی که حادثه کوبنده چیست؟! (آن حادثه همان روز قیامت است)
۴ روزی که مردم مانند پروانههای پراکنده خواهند بود،
۵ و کوهها مانند پشم رنگین حلاّجیشده میگردد
۶ امّا کسی که (در آن روز) ترازوهای اعمالش سنگین است،
۷ در یک زندگی خشنودکننده خواهد بود
۸ و امّا کسی که ترازوهایش سبک است،
۹ پناهگاهش «هاویه» [= دوزخ] است
۱۰ و تو چه میدانی «هاویه» چیست؟
۱۱ آتشی است سوزان
۱ افزون طلبی (و تفاخر) شما را به خود مشغول داشته (و از خدا غافل نموده) است
۲ تا آنجا که به دیدار قبرها رفتید (و قبور مردگان خود را برشمردید و به آن افتخار کردید)
۳ چنین نیست که میپندارید، (آری) بزودی خواهید دانست
۴ باز چنان نیست که شما میپندارید؛ بزودی خواهید دانست
۵ چنان نیست که شما خیال میکنید؛ اگر شما علم الیقین (به آخرت) داشتید (افزون طلبی شما را از خدا غافل نمیکرد)
۶ قطعاً شما جهنّم را خواهید دید
۷ سپس (با ورود در آن) آن را به عین الیقین خواهید دید
۸ سپس در آن روز (همه شما) از نعمتهایی که داشتهاید بازپرسی خواهید شد
۱ به عصر سوگند،
۲ که انسانها همه در زیانند؛
۳ مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، و یکدیگر را به حق سفارش کرده و یکدیگر را به شکیبایی و استقامت توصیه نمودهاند
۱ وای بر هر عیبجوی مسخرهکنندهای
۲ همان کس که مال فراوانی جمعآوری و شماره کرده (بیآنکه مشروع و نامشروع آن را حساب کند)
۳ او گمان میکند که اموالش او را جاودانه میسازد
۴ چنین نیست که میپندارد؛ بزودی در «حُطَمه» [= آتشی خردکننده] پرتاب میشود
۵ و تو چه میدانی «حُطمه» چیست؟
۶ آتش برافروخته الهی است،
۷ آتشی که از دلها سرمیزند
۸ این آتش بر آنها فروبسته شده،
۹ در ستونهای کشیده و طولانی
۱ آیا ندیدی پروردگارت با فیل سواران [= لشکر ابرهه که برای نابودی کعبه آمده بودند] چه کرد؟
۲ آیا نقشه آنها را در ضلالت و تباهی قرار نداد؟
۳ و بر سر آنها پرندگانی را گروه گروه فرستاد،
۴ که با سنگهای کوچکی آنان را هدف قرارمیدادند؛
۵ سرانجام آنها را همچون کاه خوردهشده (و متلاشی) قرار داد
۱ (کیفر لشکر فیلسواران) بخاطر این بود که قریش (به این سرزمین مقدس) الفت گیرند (و زمینه ظهور پیامبر فراهم شود)
۲ الفت آنها در سفرهای زمستانه و تابستانه (و بخاطر این الفت به آن بازگردند)
۳ پس (بشکرانه این نعمت بزرگ) باید پروردگار این خانه را عبادت کنند،
۴ همان کس که آنها را از گرسنگی نجات داد و از ترس و ناامنی ایمن ساخت
۱ آیا کسی که روز جزا را پیوسته انکار میکند دیدی؟
۲ او همان کسی است که یتیم را با خشونت میراند،
۳ و (دیگران را) به اطعام مسکین تشویق نمیکند
۴ پس وای بر نمازگزارانی که
۵ در نماز خود سهلانگاری میکنند،
۶ همان کسانی که ریا میکنند،
۷ و دیگران را از وسایل ضروری زندگی منع مینمایند
۱ ما به تو کوثر [= خیر و برکت فراوان] عطا کردیم
۲ پس برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن
۳ (و بدان) دشمن تو قطعاً بریدهنسل و بیعقب است
۱ بگو: ای کافران
۲ آنچه را شما میپرستید من نمیپرستم
۳ و نه شما آنچه را من میپرستم میپرستید،
۴ و نه من هرگز آنچه را شما پرستش کردهاید میپرستم،
۵ و نه شما آنچه را که من میپرستم پرستش میکنید؛
۶ (حال که چنین است) آیین شما برای خودتان، و آیین من برای خودم
۱ هنگامی که یاری خدا و پیروزی فرارسد،
۲ و ببینی مردم گروه گروه وارد دین خدا میشوند،
۳ پروردگارت را تسبیح و حمد کن و از او آمرزش بخواه که او بسیار توبهپذیر است
۱ بریده باد هر دو دست ابولهب (و مرگ بر او باد)
۲ هرگز مال و ثروتش و آنچه را به دست آورد به حالش سودی نبخشید
۳ و بزودی وارد آتشی شعلهور و پرلهیب میشود؛
۴ و (نیز) همسرش، در حالی که هیزمکش (دوزخ) است،
۵ و در گردنش طنابی است از لیف خرما
۱ بگو: خداوند، یکتا و یگانه است؛
۲ خداوندی است که همه نیازمندان قصد او میکنند؛
۳ (هرگز) نزاد، و زاده نشد،
۴ و برای او هیچگاه شبیه و مانندی نبوده است
۱ بگو: پناه میبرم به پروردگار سپیده صبح،
۲ از شرّ تمام آنچه آفریده است؛
۳ و از شرّ هر موجود شرور هنگامی که شبانه وارد میشود؛
۴ و از شرّ آنها که با افسون در گرهها میدمند (و هر تصمیمی را سست میکنند)؛
۵ و از شرّ هر حسودی هنگامی که حسد میورزد
۱ بگو: پناه میبرم به پروردگار مردم،
۲ به مالک و حاکم مردم،
۳ به (خدا و) معبود مردم،
۴ از شرّ وسوسهگر پنهانکار،
۵ که در درون سینه انسانها وسوسه میکند،
۶ خواه از جنّ باشد یا از انسان
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)