صفحه ۲۶۵

۵۲ هنگامی که بر او وارد شدند و سلام کردند؛ (ابراهیم) گفت: «ما از شما بیمناکیم!»

۵۳ گفتند: «نترس، ما تو را به پسری دانا بشارت می‌دهیم!»

۵۴ گفت: «آیا به من (چنین) بشارت می‌دهید با اینکه پیر شده‌ام؟! به چه چیز بشارت می‌دهید؟!»

۵۵ گفتند: «تو را به حق بشارت دادیم؛ از مأیوسان مباش!»

۵۶ گفت: «جز گمراهان، چه کسی از رحمت پروردگارش مأیوس می‌شود؟!»

۵۷ (سپس) گفت: «مأموریت شما چیست ای فرستادگان خدا؟»

۵۸ گفتند: «ما به سوی قومی گنهکار مأموریت یافته‌ایم (تا آنها را هلاک کنیم)

۵۹ مگر خاندان لوط، که همگی آنها را نجات خواهیم داد

۶۰ بجز همسرش، که مقدّر داشتیم از بازماندگان (در شهر، و هلاک‌شوندگان) باشد!»

۶۱ هنگامی که فرستادگان (خدا) به سراغ خاندان لوط آمدند

۶۲ (لوط) گفت: «شما گروه ناشناسی هستید!»

۶۳ گفتند: «ما همان چیزی را برای تو آورده‌ایم که آنها [= کافران‌] در آن تردید داشتند (آری، ما مأمور عذابیم)

۶۴ ما واقعیّت مسلّمی را برای تو آورده‌ایم؛ و راست می‌گوییم

۶۵ پس، خانواده‌ات را در اواخر شب با خود بردار، و از اینجا ببر؛ و خودت به دنبال آنها حرکت کن؛ و کسی از شما به پشت سر خویش ننگرد؛ به همانجا که مأمور هستید بروید!»

۶۶ و ما به لوط این موضوع را وحی فرستادیم که صبحگاهان، همه آنها ریشه‌کن خواهند شد

۶۷ (از سوی دیگر،) اهل شهر (از ورود میهمانان با خبر شدند، و بطرف خانه لوط) آمدند در حالی که شادمان بودند

۶۸ (لوط) گفت: «اینها میهمانان منند؛ آبروی مرا نریزید

۶۹ و از خدا بترسید، و مرا شرمنده نسازید!»

۷۰ گفتند: «مگر ما تو را از جهانیان نهی نکردیم (و نگفتیم کسی را به میهمانی نپذیر؟!»)