وَٱجۡعَل لِّي لِسَانَ صِدۡقٖ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ٨٤ وَٱجۡعَلۡنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ٨٥ وَٱغۡفِرۡ لِأَبِيٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ٨٦ وَلَا تُخۡزِنِي يَوۡمَ يُبۡعَثُونَ ٨٧ يَوۡمَ لَا يَنفَعُ مَالٞ وَلَا بَنُونَ ٨٨ إِلَّا مَنۡ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلۡبٖ سَلِيمٖ ٨٩ وَأُزۡلِفَتِ ٱلۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ ٩٠ وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِلۡغَاوِينَ ٩١ وَقِيلَ لَهُمۡ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ ٩٢ مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلۡ يَنصُرُونَكُمۡ أَوۡ يَنتَصِرُونَ ٩٣ فَكُبۡكِبُواْ فِيهَا هُمۡ وَٱلۡغَاوُۥنَ ٩٤ وَجُنُودُ إِبۡلِيسَ أَجۡمَعُونَ ٩٥ قَالُواْ وَهُمۡ فِيهَا يَخۡتَصِمُونَ ٩٦ تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٍ ٩٧ إِذۡ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ٩٨ وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ ٩٩ فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ ١٠٠ وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٖ ١٠١ فَلَوۡ أَنَّ لَنَا كَرَّةٗ فَنَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ١٠٢ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ١٠٣ وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ١٠٤ كَذَّبَتۡ قَوۡمُ نُوحٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ١٠٥ إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ١٠٦ إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ ١٠٧ فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ١٠٨ وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ١٠٩ فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ١١٠ ۞قَالُوٓاْ أَنُؤۡمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلۡأَرۡذَلُونَ ١١١
۸۴ و برای من در میان امّتهای آینده، زبان صدق (و ذکر خیری) قرار ده
۸۵ و مرا وارثان بهشت پرنعمت گردان
۸۶ و پدرم [= عمویم] را بیامرز، که او از گمراهان بود
۸۷ و در آن روز که مردم برانگیخته می‌شوند، مرا شرمنده و رسوا مکن
۸۸ در آن روز که مال و فرزندان سودی نمی‌بخشد،
۸۹ مگر کسی که با قلب سلیم به پیشگاه خدا آید!»
۹۰ (در آن روز،) بهشت برای پرهیزکاران نزدیک می‌شود،
۹۱ و دوزخ برای گمراهان آشکار می‌گردد،
۹۲ و به آنان گفته می‌شود: «کجا هستند معبودانی که آنها را پرستش می‌کردید
۹۳ معبودهایی غیر از خدا؟! آیا آنها شما را یاری می‌کنند، یا کسی به یاری آنها می‌آید؟!»
۹۴ در آن هنگام همه آن معبودان با عابدان گمراه به دوزخ افکنده می‌شوند؛
۹۵ و همچنین همگی لشکریان ابلیس
۹۶ آنها در آنجا در حالی که به مخاصمه برخاسته‌اند می‌گویند
۹۷ «به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم،
۹۸ چون شما را با پروردگار عالمیان برابر می‌شمردیم
۹۹ امّا کسی جز مجرمان ما را گمراه نکرد
۱۰۰ (افسوس که امروز) شفاعت‌کنندگانی برای ما وجود ندارد،
۱۰۱ و نه دوست گرم و پرمحبّتی
۱۰۲ ای کاش بار دیگر (به دنیا) بازگردیم و از مؤمنان باشیم!»
۱۰۳ در این ماجرا، نشانه (و عبرتی) است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند
۱۰۴ و پروردگار تو عزیز و رحیم است
۱۰۵ قوم نوح رسولان را تکذیب کردند،
۱۰۶ هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟
۱۰۷ مسلّماً من برای شما پیامبری امین هستم
۱۰۸ تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید
۱۰۹ من برای این دعوت، هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم؛ اجر من تنها بر پروردگار عالمیان است
۱۱۰ پس، تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید!»
۱۱۱ گفتند: «آیا ما به تو ایمان بیاوریم در حالی که افراد پست و بی‌ارزش از تو پیروی کرده‌اند؟!»
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)