وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ ١٨٤ قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ ١٨٥ وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٞ مِّثۡلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ ١٨٦ فَأَسۡقِطۡ عَلَيۡنَا كِسَفٗا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ ١٨٧ قَالَ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَا تَعۡمَلُونَ ١٨٨ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمۡ عَذَابُ يَوۡمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ ١٨٩ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ ١٩٠ وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ١٩١ وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ١٩٢ نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلۡأَمِينُ ١٩٣ عَلَىٰ قَلۡبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُنذِرِينَ ١٩٤ بِلِسَانٍ عَرَبِيّٖ مُّبِينٖ ١٩٥ وَإِنَّهُۥ لَفِي زُبُرِ ٱلۡأَوَّلِينَ ١٩٦ أَوَلَمۡ يَكُن لَّهُمۡ ءَايَةً أَن يَعۡلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُاْ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ١٩٧ وَلَوۡ نَزَّلۡنَٰهُ عَلَىٰ بَعۡضِ ٱلۡأَعۡجَمِينَ ١٩٨ فَقَرَأَهُۥ عَلَيۡهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ مُؤۡمِنِينَ ١٩٩ كَذَٰلِكَ سَلَكۡنَٰهُ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ٢٠٠ لَا يُؤۡمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُاْ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ ٢٠١ فَيَأۡتِيَهُم بَغۡتَةٗ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ ٢٠٢ فَيَقُولُواْ هَلۡ نَحۡنُ مُنظَرُونَ ٢٠٣ أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ ٢٠٤ أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ ٢٠٥ ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ ٢٠٦
۱۸۴ و از (نافرمانی) کسی که شما و اقوام پیشین را آفرید بپرهیزید!»
۱۸۵ آنها گفتند: «تو فقط از افسون‌شدگانی
۱۸۶ تو بشری همچون مائی، تنها گمانی که درباره تو داریم این است که از دروغگویانی
۱۸۷ اگر راست می‌گویی، سنگهایی از آسمان بر سر ما بباران!»
۱۸۸ (شعیب) گفت: «پروردگار من به اعمالی که شما انجام می‌دهید داناتر است!»
۱۸۹ سرانجام او را تکذیب کردند، و عذاب روز سایبان (سایبانی از ابر صاعقه‌خیز) آنها را فراگرفت؛ یقیناً آن عذاب روز بزرگی بود
۱۹۰ در این ماجرا، آیت و نشانه‌ای است؛ ولی بیشتر آنها مؤمن نبودند
۱۹۱ و پروردگار تو عزیز و رحیم است
۱۹۲ مسلّماً این (قرآن) از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است
۱۹۳ روح الامین آن را نازل کرده است
۱۹۴ بر قلب (پاک) تو، تا از انذارکنندگان باشی
۱۹۵ آن را به زبان عربی آشکار (نازل کرد)
۱۹۶ و توصیف آن در کتابهای پیشینیان نیز آمده است
۱۹۷ آیا همین نشانه برای آنها کافی نیست که علمای بنی اسرائیل بخوبی از آن آگاهند؟
۱۹۸ هرگاه ما آن را بر بعضی از عجم [= غیر عرب] ها نازل می‌کردیم
۱۹۹ و او آن را بر ایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آورند
۲۰۰ (آری،) این گونه (با بیانی رسا) قرآن را در دلهای مجرمان وارد می‌کنیم
۲۰۱ (امّا) به آن ایمان نمی‌آورند تا عذاب دردناک را با چشم خود ببینند
۲۰۲ ناگهان به سراغشان می‌آید، در حالی که توجّه ندارند
۲۰۳ و (در آن هنگام) می‌گویند: «آیا به ما مهلتی داده خواهد شد؟!»
۲۰۴ آیا برای عذاب ما عجله می‌کنند؟
۲۰۵ به ما خبر ده، اگر (باز هم) سالیانی آنها را از این زندگی بهره‌مند سازیم
۲۰۶ سپس عذابی که به آنها وعده داده شده به سراغشان بیاید
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)