صفحه ۵۷۰

۴۰ سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها که ما قادریم

۴۱ که جای آنان را به کسانی بدهیم که از آنها بهترند؛ و ما هرگز مغلوب نخواهیم شد

۴۲ آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند تا زمانی که روز موعود خود را ملاقات نمایند

۴۳ همان روز که از قبرها بسرعت خارج می‌شوند، گویی به سوی بتها می‌دوند

۴۴ در حالی که چشمهایشان از شرم و وحشت به زیر افتاده، و پرده‌ای از ذلّت و خواری آنها را پوشانده است! این همان روزی است که به آنها وعده داده می‌شد

۱ ما نوح را به سوی قومش فرستادیم و گفتیم: «قوم خود را انذار کن پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید!»

۲ گفت: «ای قوم! من برای شما بیم‌دهنده آشکاری هستم،

۳ که خدا را پرستش کنید و از مخالفت او بپرهیزید و مرا اطاعت نمایید

۴ اگر چنین کنید، خدا گناهانتان را می‌آمرزد و تا زمان معیّنی شما را عمر می‌دهد؛ زیرا هنگامی که اجل الهی فرا رسد، تأخیری نخواهد داشت اگر می‌دانستید!»

۵ (نوح) گفت: «پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (بسوی تو) دعوت کردم،

۶ امّا دعوت من چیزی جز فرار از حقّ بر آنان نیفزود

۷ و من هر زمان آنها را دعوت کردم که (ایمان بیاورند و) تو آنها را بیامرزی، انگشتان خویش را در گوشهایشان قرار داده و لباسهایشان را بر خود پیچیدند، و در مخالفت اصرار ورزیدند و به شدّت استکبار کردند

۸ سپس من آنها را با صدای بلند (به اطاعت فرمان تو) دعوت کردم،

۹ سپس آشکارا و نهان (حقیقت توحید و ایمان را) برای آنان بیان داشتم

۱۰ به آنها گفتم: «از پروردگار خویش آمرزش بطلبید که او بسیار آمرزنده است