إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى ١٦ ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ١٧ فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ١٨ وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ ١٩ فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ٢٠ فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ٢١ ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ ٢٢ فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ٢٣ فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ ٢٤ فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ ٢٥ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةٗ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ ٢٦ ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا ٢٧ رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا ٢٨ وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا ٢٩ وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ٣٠ أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا ٣١ وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا ٣٢ مَتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ٣٣ فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ٣٤ يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ٣٥ وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ٣٦ فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ٣٧ وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ٣٨ فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ٣٩ وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ ٤٠ فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ٤١ يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا ٤٢ فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ ٤٣ إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ٤٤ إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا ٤٥ كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا ٤٦
۱۶ در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت)
۱۷ به سوی فرعون برو که طغیان کرده است
۱۸ و به او بگو: «آیا میخواهی پاکیزه شوی؟
۱۹ و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»
۲۰ سپس موسی بزرگترین معجزه را به او نشان داد
۲۱ امّا او تکذیب و عصیان کرد
۲۲ سپس پشت کرد و پیوسته (برای محو آیین حق) تلاش نمود
۲۳ و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود،
۲۴ و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»
۲۵ از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت
۲۶ در این عبرتی است برای کسی که (از خدا) بترسد
۲۷ آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکلتر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟
۲۸ سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،
۲۹ و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود
۳۰ و زمین را بعد از آن گسترش داد،
۳۱ و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،
۳۲ و کوهها را ثابت و محکم نمود
۳۳ همه اینها برای بهرهگیری شما و چهارپایانتان است
۳۴ هنگامی که آن حادثه بزرگ رخ دهد،
۳۵ در آن روز انسان به یاد کوششهایش میافتد،
۳۶ و جهنّم برای هر بینندهای آشکار میگردد،
۳۷ امّا آن کسی که طغیان کرده،
۳۸ و زندگی دنیا را مقدّم داشته،
۳۹ مسلّماً دوزخ جایگاه اوست
۴۰ و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،
۴۱ قطعاً بهشت جایگاه اوست
۴۲ و از تو درباره قیامت میپرسند که در چه زمانی واقع میشود؟
۴۳ تو را با یادآوری این سخن چه کار؟
۴۴ نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)
۴۵ کار تو فقط بیمدادن کسانی است که از آن میترسند
۴۶ آنها در آن روز که قیام قیامت را میبینند چنین احساس میکنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)