كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ ٧ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ ٨ كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ٩ وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ ١٠ ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ ١١ وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ ١٢ إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ١٣ كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ ١٤ كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ ١٥ ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ ١٦ ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ١٧ كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡأَبۡرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ١٨ وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ١٩ كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ ٢٠ يَشۡهَدُهُ ٱلۡمُقَرَّبُونَ ٢١ إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ٢٢ عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ٢٣ تَعۡرِفُ فِي وُجُوهِهِمۡ نَضۡرَةَ ٱلنَّعِيمِ ٢٤ يُسۡقَوۡنَ مِن رَّحِيقٖ مَّخۡتُومٍ ٢٥ خِتَٰمُهُۥ مِسۡكٞۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلۡيَتَنَافَسِ ٱلۡمُتَنَٰفِسُونَ ٢٦ وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسۡنِيمٍ ٢٧ عَيۡنٗا يَشۡرَبُ بِهَا ٱلۡمُقَرَّبُونَ ٢٨ إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجۡرَمُواْ كَانُواْ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يَضۡحَكُونَ ٢٩ وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمۡ يَتَغَامَزُونَ ٣٠ وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓاْ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمُ ٱنقَلَبُواْ فَكِهِينَ ٣١ وَإِذَا رَأَوۡهُمۡ قَالُوٓاْ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ٣٢ وَمَآ أُرۡسِلُواْ عَلَيۡهِمۡ حَٰفِظِينَ ٣٣ فَٱلۡيَوۡمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنَ ٱلۡكُفَّارِ يَضۡحَكُونَ ٣٤
۷ چنین نیست که آنها (درباره قیامت) می‌پندارند، به یقین نامه اعمال بدکاران در «سجّین» است
۸ تو چه می‌دانی «سجّین» چیست؟
۹ نامه‌ای است رقم زده شده و سرنوشتی است حتمی
۱۰ وای در آن روز بر تکذیب‌کنندگان
۱۱ همانها که روز جزا را انکار می‌کنند
۱۲ تنها کسی آن را انکار می‌کند که متجاوز و گنهکار است
۱۳ (همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده می‌شود می‌گوید: «این افسانه‌های پیشینیان است!»
۱۴ چنین نیست که آنها می‌پندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته است
۱۵ چنین نیست که می‌پندارند، بلکه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند
۱۶ سپس آنها به یقین وارد دوزخ می‌شوند
۱۷ بعد به آنها گفته می‌شود: «این همان چیزی است که آن را انکار می‌کردید!»
۱۸ چنان نیست که آنها (درباره معاد) می‌پندارند، بلکه نامه اعمال نیکان در «علیّین» است
۱۹ و تو چه می‌دانی «علیّین» چیست
۲۰ نامه‌ای است رقم‌خورده و سرنوشتی است قطعی،
۲۱ که مقربان شاهد آنند
۲۲ مسلّماً نیکان در انواع نعمت‌اند
۲۳ بر تختهای زیبای بهشتی تکیه کرده و (به زیباییهای بهشت) می‌نگرند
۲۴ در چهره‌هایشان طراوت و نشاط نعمت را می‌بینی و می‌شناسی
۲۵ آنها از شراب (طهور) زلال دست‌نخورده و سربسته‌ای سیراب می‌شوند
۲۶ مهری که بر آن نهاده شده از مشک است؛ و در این نعمتهای بهشتی راغبان باید بر یکدیگر پیشی گیرند
۲۷ این شراب (طهور) آمیخته با «تسنیم» است،
۲۸ همان چشمه‌ای که مقرّبان از آن می‌نوشند
۲۹ بدکاران (در دنیا) پیوسته به مؤمنان می‌خندیدند،
۳۰ و هنگامی که از کنارشان می‌گذشتند آنان را با اشاره تمسخر می‌کردند،
۳۱ و چون به سوی خانواده خود بازمی‌گشتند مسرور و خندان بودند،
۳۲ و هنگامی که آنها را می‌دیدند می‌گفتند: «اینها گمراهانند!»
۳۳ در حالی که هرگز مأمور مراقبت و متکفّل آنان [= مؤمنان] نبودند
۳۴ ولی امروز مؤمنان به کفار می‌خندند،
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)