فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ ١٠٣ وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ ١٠٤ قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ١٠٥ إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ ١٠٦ وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمٖ ١٠٧ وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ١٠٨ سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ ١٠٩ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ١١٠ إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ١١١ وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيّٗا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ١١٢ وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنٞ وَظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينٞ ١١٣ وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ١١٤ وَنَجَّيۡنَٰهُمَا وَقَوۡمَهُمَا مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ ١١٥ وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ١١٦ وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ ١١٧ وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ ١١٨ وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ١١٩ سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ١٢٠ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ١٢١ إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ١٢٢ وَإِنَّ إِلۡيَاسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ١٢٣ إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ١٢٤ أَتَدۡعُونَ بَعۡلٗا وَتَذَرُونَ أَحۡسَنَ ٱلۡخَٰلِقِينَ ١٢٥ ٱللَّهَ رَبَّكُمۡ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ ١٢٦
۱۰۳ هنگامی که هر دو تسلیم شدند و ابراهیم جبین او را بر خاک نهاد
۱۰۴ او را ندا دادیم که: «ای ابراهیم
۱۰۵ آن رؤیا را تحقق بخشیدی (و به مأموریت خود عمل کردی)!» ما این گونه، نیکوکاران را جزا میدهیم
۱۰۶ این مسلّماً همان امتحان آشکار است
۱۰۷ ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم،
۱۰۸ و نام نیک او را در امّتهای بعد باقی نهادیم
۱۰۹ سلام بر ابراهیم
۱۱۰ این گونه نیکوکاران را پاداش میدهیم
۱۱۱ او از بندگان باایمان ما است
۱۱۲ ما او را به اسحاق -پیامبری از شایستگان- بشارت دادیم
۱۱۳ ما به او و اسحاق برکت دادیم؛ و از دودمان آن دو، افرادی بودند نیکوکار و افرادی آشکارا به خود ستم کردند
۱۱۴ ما به موسی و هارون نعمت بخشیدیم
۱۱۵ و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات دادیم
۱۱۶ و آنها را یاری کردیم تا بر دشمنان خود پیروز شدند
۱۱۷ ما به آن دو، کتاب روشنگر دادیم،
۱۱۸ و آن دو را به راه راست هدایت نمودیم
۱۱۹ و نام نیکشان را در اقوام بعد باقی گذاردیم
۱۲۰ سلام بر موسی و هارون
۱۲۱ ما این گونه نیکوکاران را پاداش میدهیم
۱۲۲ آن دو از بندگان مؤمن ما بودند
۱۲۳ و الیاس از رسولان (ما) بود
۱۲۴ به خاطر بیاور هنگامی را که به قومش گفت: «آیا تقوا پیشه نمیکنید؟
۱۲۵ آیا بت «بعل» را میخوانید و بهترین آفریدگارها را رها میسازید؟
۱۲۶ خدایی که پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!»
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)