فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ ١٢٧ إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ١٢٨ وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ١٢٩ سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ ١٣٠ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ١٣١ إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ١٣٢ وَإِنَّ لُوطٗا لَّمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ١٣٣ إِذۡ نَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ١٣٤ إِلَّا عَجُوزٗا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ ١٣٥ ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ١٣٦ وَإِنَّكُمۡ لَتَمُرُّونَ عَلَيۡهِم مُّصۡبِحِينَ ١٣٧ وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ١٣٨ وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ١٣٩ إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ ١٤٠ فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ ١٤١ فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ ١٤٢ فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ ١٤٣ لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ ١٤٤ ۞فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٞ ١٤٥ وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةٗ مِّن يَقۡطِينٖ ١٤٦ وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ ١٤٧ فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ ١٤٨ فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ ١٤٩ أَمۡ خَلَقۡنَا ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثٗا وَهُمۡ شَٰهِدُونَ ١٥٠ أَلَآ إِنَّهُم مِّنۡ إِفۡكِهِمۡ لَيَقُولُونَ ١٥١ وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ ١٥٢ أَصۡطَفَى ٱلۡبَنَاتِ عَلَى ٱلۡبَنِينَ ١٥٣
۱۲۷ امّا آنها او را تکذیب کردند؛ ولی به یقین همگی (در دادگاه عدل الهی) احضار می‌شوند
۱۲۸ مگر بندگان مخلص خدا
۱۲۹ ما نام نیک او را در میان امّتهای بعد باقی گذاردیم
۱۳۰ سلام بر الیاسین
۱۳۱ ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم
۱۳۲ او از بندگان مؤمن ما است
۱۳۳ و لوط از رسولان (ما) است
۱۳۴ و به خاطر بیاور زمانی را که او و خاندانش را همگی نجات دادیم،
۱۳۵ مگر پیرزنی که از بازماندگان بود (و به سرنوشت آنان گرفتار شد)
۱۳۶ سپس بقیه را نابود کردیم
۱۳۷ و شما پیوسته صبحگاهان از کنار (ویرانه‌های شهرهای) آنها می‌گذرید
۱۳۸ و (همچنین) شبانگاه؛ آیا نمی‌اندیشید؟
۱۳۹ و یونس از رسولان (ما) است
۱۴۰ به خاطر بیاور زمانی را که به سوی کشتی پر (از جمعیّت و بار) فرار کرد
۱۴۱ و با آنها قرعه افکند، (و قرعه به نام او افتاد و) مغلوب شد
۱۴۲ (او را به دریا افکندند) و ماهی عظیمی او را بلعید، در حالی که مستحقّ سرزنش بود
۱۴۳ و اگر او از تسبیح‌کنندگان نبود
۱۴۴ تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند
۱۴۵ (به هر حال ما او را رهایی بخشیدیم و) او را در یک سرزمین خشک خالی از گیاه افکندیم در حالی که بیمار بود
۱۴۶ و بوته کدوئی بر او رویاندیم (تا در سایه برگهای پهن و مرطوبش آرامش یابد)
۱۴۷ و او را به سوی جمعیّت یکصد هزار نفری -یا بیشتر- فرستادیم
۱۴۸ آنها ایمان آوردند، از این رو تا مدّت معلومی آنان را از مواهب زندگی بهره‌مند ساختیم
۱۴۹ از آنان بپرس: آیا پروردگارت دخترانی دارد و پسران از آن آنهاست؟
۱۵۰ آیا ما فرشتگان را مؤنث آفریدیم و آنها ناظر بودند؟
۱۵۱ بدانید آنها با این تهمت بزرگشان می‌گویند
۱۵۲ «خداوند فرزند آورده!» ولی آنها به یقین دروغ می‌گویند
۱۵۳ آیا دختران را بر پسران ترجیح داده است؟
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)