فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ٤٨ فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ ٤٩ كَأَنَّهُمۡ حُمُرٞ مُّسۡتَنفِرَةٞ ٥٠ فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ ٥١ بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفٗا مُّنَشَّرَةٗ ٥٢ كَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ٥٣ كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةٞ ٥٤ فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ٥٥ وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ ٥٦
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ ١ وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ ٢ أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ ٣ بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ ٤ بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ ٥ يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ ٦ فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ ٧ وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ ٨ وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ ٩ يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ ١٠ كَلَّا لَا وَزَرَ ١١ إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ ١٢ يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ١٣ بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ ١٤ وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ١٥ لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ ١٦ إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ ١٧ فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ١٨ ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ ١٩
۴۸ از این رو شفاعت شفاعت‌کنندگان به حال آنها سودی نمی‌بخشد
۴۹ چرا آنها از تذکّر روی گردانند؟
۵۰ گویی گورخرانی رمیده‌اند،
۵۱ که از (مقابل) شیری فرار کرده‌اند
۵۲ بلکه هر کدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانه‌ای (از سوی خدا) برای او فرستاده شود
۵۳ چنین نیست که آنان می‌گویند، بلکه آنها از آخرت نمی‌ترسند
۵۴ چنین نیست که آنها می‌گویند، آن (قرآن) یک تذکّر و یادآوری است
۵۵ هر کس بخواهد از آن پند می‌گیرد؛
۵۶ و هیچ کس پند نمی‌گیرد مگر اینکه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است
۱ سوگند به روز قیامت،
۲ و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حقّ است)
۳ آیا انسان می‌پندارد که هرگز استخوانهای او را جمع نخواهیم کرد؟
۴ آری قادریم که (حتّی خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنیم
۵ (انسان شک در معاد ندارد) بلکه او می‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه کند
۶ (از این رو) می‌پرسد: «قیامت کی خواهد بود»
۷ (بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدّت وحشت به گردش درآید،
۸ و ماه بی‌نور گردد،
۹ و خورشید و ماه یک جا جمع شوند،
۱۰ آن روز انسان می‌گوید: «راه فرار کجاست؟!»
۱۱ هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهی وجود ندارد
۱۲ آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است؛
۱۳ و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه می‌کنند
۱۴ بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،
۱۵ هر چند (در ظاهر) برای خود عذرهایی بتراشد
۱۶ زبانت را بخاطر عجله برای خواندن آن [= قرآن] حرکت مده،
۱۷ چرا که جمع‌کردن و خواندن آن بر عهده ماست
۱۸ پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن
۱۹ سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)