كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ ٢٠ وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ٢١ وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ ٢٢ إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ ٢٣ وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ ٢٤ تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ ٢٥ كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ ٢٦ وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ ٢٧ وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ ٢٨ وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ٢٩ إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ ٣٠ فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ٣١ وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ٣٢ ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ٣٣ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ ٣٤ ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ ٣٥ أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى ٣٦ أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ ٣٧ ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ٣٨ فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ٣٩ أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ ٤٠
هَلۡ أَتَىٰ عَلَى ٱلۡإِنسَٰنِ حِينٞ مِّنَ ٱلدَّهۡرِ لَمۡ يَكُن شَيۡـٔٗا مَّذۡكُورًا ١ إِنَّا خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِن نُّطۡفَةٍ أَمۡشَاجٖ نَّبۡتَلِيهِ فَجَعَلۡنَٰهُ سَمِيعَۢا بَصِيرًا ٢ إِنَّا هَدَيۡنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرٗا وَإِمَّا كَفُورًا ٣ إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا لِلۡكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَاْ وَأَغۡلَٰلٗا وَسَعِيرًا ٤ إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ يَشۡرَبُونَ مِن كَأۡسٖ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ٥
۲۰ چنین نیست که شما می‌پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‌دانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‌قید و شرط را)
۲۱ و آخرت را رها می‌کنید
۲۲ (آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،
۲۳ و به پروردگارش می‌نگرد
۲۴ و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،
۲۵ زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند
۲۶ چنین نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،
۲۷ و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
۲۸ و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،
۲۹ و ساق پاها (از سختی جان‌دادن) به هم بپیچد
۳۰ (آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود
۳۱ (در آن روز گفته می‌شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،
۳۲ بلکه تکذیب کرد و روی‌گردان شد،
۳۳ سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت
۳۴ (با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر
۳۵ سپس عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر
۳۶ آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟
۳۷ آیا او نطفه‌ای از منی که در رحم ریخته می‌شود نبود؟
۳۸ سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،
۳۹ و از او دو زوج مرد و زن آفرید
۴۰ آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟
۱ آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟
۲ ما انسان را از نطفه مختلطی آفریدیم، و او را می‌آزماییم؛ (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم
۳ ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس
۴ ما برای کافران، زنجیرها و غلها و شعله‌های سوزان آتش آماده کرده‌ایم
۵ به یقین ابرار (و نیکان) از جامی می‌نوشند که با عطر خوشی آمیخته است،
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)