بَلۡ تُؤۡثِرُونَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ١٦ وَٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ وَأَبۡقَىٰٓ ١٧ إِنَّ هَٰذَا لَفِي ٱلصُّحُفِ ٱلۡأُولَىٰ ١٨ صُحُفِ إِبۡرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ١٩
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ ١ وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ٢ عَامِلَةٞ نَّاصِبَةٞ ٣ تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةٗ ٤ تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةٖ ٥ لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٖ ٦ لَّا يُسۡمِنُ وَلَا يُغۡنِي مِن جُوعٖ ٧ وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاعِمَةٞ ٨ لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةٞ ٩ فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٖ ١٠ لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةٗ ١١ فِيهَا عَيۡنٞ جَارِيَةٞ ١٢ فِيهَا سُرُرٞ مَّرۡفُوعَةٞ ١٣ وَأَكۡوَابٞ مَّوۡضُوعَةٞ ١٤ وَنَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٞ ١٥ وَزَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ ١٦ أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ١٧ وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ١٨ وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ١٩ وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ٢٠ فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ ٢١ لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ٢٢ إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ٢٣ فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ٢٤ إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ٢٥ ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ٢٦
۱۶ ولی شما زندگی دنیا را مقدم می‌دارید،
۱۷ در حالی که آخرت بهتر و پایدارتر است
۱۸ این دستورها در کتب آسمانی پیشین (نیز) آمده است،
۱۹ در کتب ابراهیم و موسی
۱ آیا داستان غاشیه [= روز قیامت که حوادث وحشتناکش همه را می‌پوشاند] به تو رسیده است؟
۲ چهره‌هایی در آن روز خاشع و ذلّت‌بارند،
۳ آنها که پیوسته عمل کرده و خسته شده‌اند (و نتیجه‌ای عایدشان نشده است)،
۴ و در آتش سوزان وارد می‌گردند؛
۵ از چشمه‌ای بسیار داغ به آنان می‌نوشانند؛
۶ غذائی جز از ضَریع [= خار خشک تلخ و بدبو] ندارند؛
۷ غذایی که نه آنها را فربه می‌کند و نه از گرسنگی می‌رهاند
۸ چهره‌هایی در آن روز شاداب و باطراوتند،
۹ و از سعی و تلاش خود خشنودند،
۱۰ در بهشتی عالی جای دارند،
۱۱ که در آن هیچ سخن لغو و بیهوده‌ای نمی‌شنوند
۱۲ در آن چشمه‌ای جاری است،
۱۳ در آن تختهای زیبای بلندی است،
۱۴ و قدحهایی (که در کنار این چشمه) نهاده،
۱۵ و بالشها و پشتیهای صف‌داده شده،
۱۶ و فرشهای فاخر گسترده
۱۷ آیا آنان به شتر نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده است؟
۱۸ و به آسمان نگاه نمی‌کنند که چگونه برافراشته شده؟
۱۹ و به کوه‌ها که چگونه در جای خود نصب گردیده
۲۰ و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟
۲۱ پس تذکّر ده که تو فقط تذکّر دهنده‌ای
۲۲ تو سلطه‌گر بر آنان نیستی که (بر ایمان) مجبورشان کنی،
۲۳ مگر کسی که پشت کند و کافر شود،
۲۴ که خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات می‌کند
۲۵ به یقین بازگشت (همه) آنان به سوی ماست،
۲۶ و مسلّماً حسابشان (نیز) با ماست
ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی · متن: مصحف مدینه (مجمع ملک فهد)